Dostlarıma Küçük Bir Not

Yazdığım bu yazı sanki bir Oscar töreni konuşması gibi olacak biliyorum; ancak hissettiklerimi buradan aktaramazsam büyük bir sıkıntı yaşayacağım. O yüzden konuyla ilgili anlayışınızı rica ediyorum.

Sevgili Facebook alemi bir suredir ne yazi yazdim ne de Facebook'ta gozuktum. Bunun Sebebi yaklasik 3 aydir yeni meslegim ve projelerim icin calismamdi. Hayatıma, kariyerime yepyeni bir yön veriyorum. Bazen insanın taksimetreyi sıfırlaması gerekiyor. Hayat ne yazık ki çok kısa, hatta bazen göz açıp kapatıncaya kadar geçecek birşey. Dolayısıyla bu zamanı anlamlandıramadığım şeylerle doldurmak istemedim. 

Bundan boyle en buyuk hobim olan fotografciligi meslege donusturmeye karar verdim.  Bu yolda b bircok kisi benden herhangi bir karsilik beklemeden yanımda oldular ve desteklerini uzerimden eksik etmediler. Bu kisilerin hepsini yazamayacagim ancak hepsinin bende yerleri ayridir.

İlk teşekkürü, bundan 2 yıl önce bana "Alican bence fotoğraf çekmelisin, bu konuda yeteneğin var" diyen ve benden hiç bir bilgiyi esirgemeyen, bildiği her konuyu bana aktaran, ilk makinamı almama ve doğru karar vermeme sebep olan çok sevgili abim Osman TÜMAY'a etmek istiyorum. Tanışmamızın üstüne geçen birkaç hafta sonrasında Leica'nı gördüğümde "bu külüstür ne" demiştim. Şimdi kafamı duvardan duvara vuruyorum. Ne kıroymuşum değil mi ? :))) Büyüyünce benimde bir Leicam olacak inanıyorum. 

Oncelikle almis oldugum karari en cok destekleyen ve bana inanilmaz moral veren BABAM'a cok tesekkur ediyorum. O olmasaydi sanirim bu ise karar vermem cok zor olurdu. Bir babanin ogluna yapabilecegi en guzel seyi yapti ve 'yanindayim' dedi.

Sevgili esim MERYEM'e her konuda her zaman elimden tutan bana olan inanci bir an olsun azalmayan ve 'Alican sen yaparsin' diyerek bana bu yil en guzel hediyeyi veren askima tesekkur ediyorum.. Iyiki hayatima girdin, iyi ki evlendik. Seni Çok Seviyorum...

Bu karari kafama belki isteyerek, belki istemeyerek tum hayatimi degistirecek, kendisinden surekli ilham aldigim cok basarili fotografci dostum BETUL TELLI'ye bana olan sabiri dolayisiyla cok cok tesekkur ediyorum. Cekimlerinde beni de yaninda goturmesi, bildiklerini benimle paylasmasi, sabahin 3'unde telefonlarima sabirla cevap vermesi. Ve daha bir yigin olayda yanimda olmasi unutulacak seyler degil. Betul seni cok seviyoruzzzz. Iyi ki hayatimizdasin ve iyi ki dostumuzsun. Senin yarin kadar fotograf cektigim gun cok mutlu olacagim. 

Meslegin tum tekniklerini gosteren, elindeki herseyi benimle kardesten ote gibi paylasan, bu yazida gordugunuz artist fotografimi ceken, moda fotograflari konusunda ileride ortaligi darmadagan edecek dostum  OSMAN SELCUK COLAK'a 7/24 yanimda oldugu icin cok tesekkur ederim. Eminim sen de bu yolda aldigin karardan pisman olmayacak ve cok cok basarili olacaksin. 

VE SEYHAN ARGUN, bu ismi sona saklamamin sebebi benim hayatimda yerinin cok buyuk olmasi ve aldigim karara cok sevinen ve her konuda maddi manevi bana destek olmasi, durup dururken "cok basarili olacaksin demesi", bir insan daha ne isteyebilir ki ? Bana bu muhtesem logo ve diger tum tasarimlarinin haricinde SANAT'i dibine kadar benimsemis bu SANATCI dostuma cok tesekkur ederim.

Benim diyeceklerim bu kadar. Teşekkür edemediklerim bana kızmasın. Onlar da biliyor ki hepsinin yeri bende ayrı.

Herkese Sevgiler

Gelecek ayın konusu: Erkeğinizi baştan çıkarmanın püf noktaları, hadi ben kaçtım....

www.alicangercek.com

Bir Başka Dünya New York

Karamsar Şubat ayindan sonra Mart ayini es geçerek blog yazisini da ister istemez erteledim. Aslinda bir bakima iyi de oldu. Kışın soğuk, karamsar ve bunalımlı ağırligi üstümüzden kalkti. Nisan ayina daha farkli, heyecanlı girdim. Bu yazımın konusu hiç kuskusuz New York seyahatimle ilgili olacak. Ben ilk kez gittigim bu koca ülkeyi objektif bir sekilde ve gözlemlediklerim doğrultusunda yazmaya çalışacağım. Konuya girmeden önce de bizleri tüm samimiyet ve misafirperverlikleriyle ağirlayan dostlarımız Meriç ve Ayça'ya sonsuz teşekkürler.

JAMAICA

10.50'de Istanbul'dan kalkan uçagimiz ABD saatiyle saat 16.30'da New York'ta oldu. Pasaport kuyrugunun uzun olacagi konusunda daha onceden bilgi aldigim icin 200 kisilik sira beni hic sasirtmadi. Sira biz geldiginde polisin ilk lafi " Hey How r you doin ? oldu. klasik sorularindan 10 dakika sonra New York topraklarina ayagimizi bastik. ilk basta göz alici bir sey yoktu. Tek sasirtici olan sey JFK havalimanın devasa oldugu. Meriç, biz geldikten 5 dakika sonra havalimanında belirdi. Bir asansörle havalimanın içersinden tren istasyonuna cıktık. Siyahi bir kız yanıma gelip ' any questions ?' dedi. Ona ne gibi bir soru sorabilirdim ki ? Meğer kızcağızın mesleği oymuş; insanları yönlendirmek. Meriç 'sor bakalım Jamaica'a buradan gidilirmiymiş' dedi. ' Ne alaka dalga mi gececegiz kizla' dedim. O da gidip kendi sordu. Jamaica inecegimiz semtin adiymis meger.
Jamaica'ya geldikten sonra diger bir trenle kalacagimiz yere Lynbrook'a geldik. Lynbrook yolunda, nasil oldugunu anlamadan, direk bir adamla sohbete basladik. Adam turist oldugumuzu ogrenince tum tatilde duyacagimiz klasik cumleyi soyledi: Welcome to New York. Lynbrook ise orta halli insanlarin kaldigi klasik ve cok sirin bir Amerikan mahallesiydi. Manhattan'dan yani sehrin gobeginden 25 dakida uzakta yalniz bir mahalle.

PENN STATION


Penn Station bizi Lynbrook'tan Manhattan'a getiren trenin son duragi. Koskocaman bir tren istasyonu olan bu yerde binlerce insan oradan oraya gidiyor. Turlu turlu insanlar ellerinde kahveleriyle sagdan sola kosustururken bir yandan da bir muzik grubu kendisini dakikalarca izlettirecek kadar guzel bir muzik yapiyor. Istasyonda her gun farkli bir grup farkli tarzlarda karsiniza cikabiliyor. Penn Station'dan yukari ciktiginizda ise Manhattan'in koca binalari sizi selamliyor.

MANHATTAN

Sehrin gobegi olan Manhattan'a girdiginizde bir sure boynunuz tutuluyor; cunku kafaniz hep yukari bakarak geziyorsunuz. Kisacik bir tarihe bu yapilar nasil sigdirilmis diye dakikalarca dusunmeden edemedim dogrusu. Tabii ki Avrupa mimarisi kendini hemen gosteriyor. Ozellikle de Fransizlarin yaptigi devasa binalarin ihtisami ve guzelligi beni buyuledi. Sokaklar hinca hinc dolu. Klasik bir Amerikaliyi ayirt etmek cok kolay: elinde kahvesi ve iPhone'uyla telasla yuruyor. Butun Amerikalilar hep telasli ve ac. Cunku her yerde her sekilde yemek yiyorlar. Trende, metroda, yolda... Sabah kahvaltilari genellikle muz ve kahveyle geciyor. Cunku onlar hep telasli.
Gun boyu yaptigimiz sehir turunda China Town, Brooklyn, Washington Park, Soho gibi yerler en goze carpan yerlerdi. China Town'da yemek molasi verdik. Muhtesem biftek ve karides ayni anda masaya geldi. Ancak nasil pisiriyorlarsa tum yemekler sekerli. Amerikalilarin en buyuk sorunu hepsinin acaip seker ve sos bagimlisi olmasi. Sekersiz hicbir sey icemiyorlar ve yiyemiyorlar. Illaki her yemegin yaninda mutlaka sekerli bir sos olacak. Porsiyonlar ise burdakinin 3 kati buyuklugunde.
Soho dedimiz yerse tarihi Amerikan apartmanlarinin oldugu muhtesem bir mahalle. Fakat orada oturabilmek icin cok buyuk paralari gozden cikarmaniz gerekiyormus. Sehir merkezinde oturmak ciddi bir kazanc gerektiriyor. Ilk gunku 8 saatlik turumuz Irish Pub'da ictigimiz kahvelerle son buldu.

APPLE STORE VE AMERICAN NATURAL AND HISTORY MUSEUM


Pazartesi gunu artik Meryem'le yalnizdik ve ben mutlaka Apple Store'a gitmemiz gerektigini ust uste vurgulayarak kizcagizi oraya zorla surukledim. Apple Store, sanki Amerika'nin kalbi gibi bir yer. Zaten oradaki hayati sadece Apple urunleri yurutuyor. Herkesin elinde bir iPad var. Her seyi iPad'lerle yapiyorlar. Dolayisiyla bu kocaman magaza hinca hinc dolu. Belki 200'den fazla calisani var. Ve bu calisanlar size yardim etmek icin cirpiniyorlar. Birkac kez Istanbul'da bir Apple magazasinda terslendigim icin satis kaygisi olmayan bir yerde bu davranisi gormek beni sasirtti. Neyse burasi hakkinda cok fazla bir sey soylemeyecegim...
American Natural History muzesi tarih ve dogayla ilgili ne ararsaniz bulabileceginiz bir yer. Adamlarda bir kompleks var sanki. Her seyleri olsun, her seyin en buyugu, en iyisi olsun diyorlar. Boylece kocaman bir muze yapmislar ve icine her seyi sigdirmislar. Bana gore sıkıcıydi, ancak gorulmesi gereken yerlerden biri. Ozellikle iceride yuzlerce farkli kelebek olan ozel bir odalari var ki sanki cennet bahcesi.

SEHIR HAYATI VE INSANLAR


Bu bolume ozellikle deginmek istiyorum. Oncelikle dedigim gibi New York'ta hep bir telas var. Ancak ulasim oldukca kolay. En onemli yanlari cok sistemli insanlar olmalari; her sey bir sistem icerisinde ilerliyor. Kuyruklar; trafik; restoranlar hepsi sistemli. Bu sistemin disinda bir hareket yaparsaniz: mesela gecilmemesi gereken bir sari cizginin obur tarafina gecmisseniz sizleri kibarca uyariyorlar.
Sehir hayatini ele geciren ogeler arasinda iPhone; iPad ve Starbucks buyuk rol oynuyor. Heryer Starbucks'la dolu. Buradakinden hicbir farki yok ancak insanlar buralardan kahve almaya mecbur birakiliyor cunku baska alternatifleri yok. Gerci Amerika Starbucks'ini cok seviyor o da ayri bir mesele. Insanlar konusu cok enteresan. Herkes gulumsuyor. Iki yabanci insan bile her an her sekilde sohbet edebiliyor ve herkes birbirine cok cok kibar davraniyor. Kayboldugumuz zamanlarda kime adres sorduysak buyuk ilgi, alakayla ve guler yuzlulukle yardimci oldu. Eger siz yardim istemez de ortada debelenirseniz zaten biri anliyor ve yardim ister misiniz diye soruyor. Ustune basa basa soyluyorum ki dunyanin her halde en arkadas canlisi ve kibar sehiri New York'tur. Din, dil ve irk ayirimi bu sehirde cok fazla gecmiyor. Yasli kesim siyahilerden sikayet ediyor tabii ki. 'Aman cocuklar sakin Harlem; Queens, Rosedale gibi yerlere gitmeyin, cok fazla siyah var oralarda  ' diyen bir teyzeyle de tanistik.
Bir baska konu ise sosyal statuler asla elestirilmiyor. Diyelim ki New York' ta garsonluk yapacaksiniz. Garsonluk orada ozel bir meslek. Her garson isini cok severek yapiyor. Dolayisiyla garsonluk yaptiginiz icin kimse sizi yermiyor. Veya trende biletcisiniz. Hic onemli degil illaki hayatinizi kazanacak kadar para kazaniyorsunuz fakat en onemlisi mesleginize herkesin saygisi var. Universite mezunu olmak icin kimse yirtinmiyor zaten universitelerin hepsi cok para istiyor.

GUITAR CENTER

Magazadan iceri girer girmez benim gibi gitar manyagi herkesin basi donebilir. Bu koca magaza tamamen gitar uzerine ve aradiginiz her sey elinizin altinda. Her markanin ayri bir bolumu var. Binlerce gitari istediginiz kadar deneyin; calin kurcalayin kimse bir sey demiyor. Almayacaksan bizi oyalama kardes bakis acisi yok. Ben ilk soku atlattiktan sonra bir cok gitari dakikalaca denedim ve fikir sahibi oldum. Orada gecirdigim iki saat sonrasinda dukkandan cikarken bir de baktim iki elimde de gitar var. 'Tuhhh bu gitarlari kim tutusturdu elime ?'




CENTRAL PARK VE METROPOLITAN MUSEUM OF ART

Central Park'in icine girerek bir sure orada vakit gecirdik. Kocaman bir park. Insanlar kosuyor, muzik dinliyor, bildiginiz takiliyorlar yani. Central Park'in en etkileyici yeri John Lennon icin ayrilmis ve onu andiklari Strawberry Fields isimli kucuk bir bahce. Orayi dusununce neden bilmiyorum biraz huzunleniyorum. Cunku orada gercekten John Lennon fanlari var ve herkes ciceklerini, sevgi sozcukleri yazan notlarini oraya birakiyor.

Central Park turunu tamamladiktan sonra parkin diger girisinde sizi Museum of Art karsiliyor. Burada gecen 6 saati hic anlamadim. Her turlu sanatla ilgili bir cok eserini ve yapiyi icerisinde bulunduran bir muze. Ozellikle Jackson Pullock'un orjinal tablosunu birebir gormek hatta ayi gibi dokunmak bile cok keyifliydi. 'Sir please stay behind' uyarisini cok anlatmiyorum. Metropolitan Museum Of Art gercekten de gezmeye doyamadigim harika bir yerdi.

Tabii ki daha yazacak bir cok konu ve yer var. Terra Blues Club, Grand Central Terminal, 5. ve 7. cadde ve binlerce evsiz ayri bir hikaye konusu. Bu aylik benden bu kadar hepinize sevgiler...